It's Alright

Hè ua estona estaue en tot partii-me d'arrir rebrembant es mil e ua pegaries que hèm quan auem quinze ans.

Rebrembaue es viatges "culturaus" coma ben ditz quauque ex-Joan March e a fòrça companhs que hè ans que non vedem (a quauqui uns ja no les tornaram a veir mai mès).

È un problèma seriós damb es ans, jamès rebrembi en quin an passèren es causes, me rebrembi perfèctament deth qué e deth com mès jamès deth quan.

En tot hèr numeròs pensi que serie er an 85 o 86 (buff, si que a plogut... entà autes encara mès, mens mau).

Que vòs que te digue, aué m'è lleuat melós, l'è escrit a ua amiga d'aqueri dies qu'ara hè quauqui ans qu'a partit a demorar en cap-lòc deth règne dera pandereta, Madrid, des d'aciu un punet, e è acabat en tot cercar era cançon famosa des viatges e que varem qu'auer que patir cada vint minutes mentre la cantaue Larry Bird, a demana de Julius Erwing.

I a d'autes coma Dominique Wilkins que continuen perdudi e non dan senhaus de vida. E d'auti que ja non m'embrembi de com les diguiem, era majoria continuen en Aran, uns auti varem partir a estudiar en Lhèida, Tarragona, Barcelona e encara estam per aquiu delà, estudiant, en tot trabalhar e en tot aumplir blogs. Vengue va, dehòra sentimentalismes, des d'aciu reclami ua amassada d'ex-alumnes de Joan March 84-87, mès o mens.

Vengue va ua entà arrir, aciu un servidor, en tota era sason anotè sonque dues canastes, je je.

E coma "lo prometido es deuda"...

It's Alright