Lágrimas Negras

Non mos encuedam de lo rapid que mos arribe eth temps a toti. Hège ja un mes que non deishaue arren er aguest blog. Damb tota umilitat non ei per desir, solament ei que non è mès temps, e eth pòc que me demore procuri dedicar-lo ara familha, ara que seguraments eri me dideràn qu'ei pòc.

Aué a estat un dimenge d'iuèrn complèt. Un
dia d'iuèrn coma aqueri de hège trenta ans. Ua passejada damb es mainatges, plan boçadi pr'amor qu'inclús damb solei er aire ère heired. Per dinnar un rostit, pausar un shinhau, liéger eth jornau.
Jogar damb era canalla, banhs, sopars... E de postre?

De postre, crespets.

Aué ei Sant Andreu, de tostemp en casa aguest dia auem hèt crespets, e guarde per a on aué m'an hèt gòi

Seguraments er inconscient mos hè jogades d'aguestes, era majoria des còps ne mos encuedam, mès i a que te transpòrten a un polit passat. Peth cap an passat aqueres tardes de noveme de hè trenta ans damb es carrèrs de Bossòst geladi. Tardes ath torn deth huec a on un a un gessien es crespets. Jo ère er encargat de meter-i eth sucre e es gotes ed congnac (causa impenable aué en dia, alcoòl as mainatges, ne jo m'è ausat a meter-ne aué).

A estat un mes intens, China, India, França e casa. Com voletz qu'encara me demore temps peth blog.

En deseme non ei que vage tà èster mès doç, solament me demore França, Brasil e Aran, o sigue que seguraments non mos tornaram a veir enquià er an que ven.

Bona net


Lágrimas negras